Borgeby-Gård
Kom meteen ná zonsondergang,
zie het avondgroen van de gazons;
is het niet alsof wij dat al lang
verzameld hadden, opgespaard in ons,
om het nu uit voelen en herinneren
van nieuwe hoop en halfvergeten vreugd,
vermengd met wat van binnen duister is,
in gedachten voor ons uit te strooien
onder bomen als van Dürer, die
het gewicht van honderd dagen arbeid
in de overvolle vruchten dragen,
geduldig dienend en beproevend hoe
dat, wat alle maat te boven gaat,
nog te heffen is en weg te geven,
als gewillig slechts en heel zijn leven
men het Ene wil en groeit en zwijgt.
Rainer Maria Rilke
Neue Gedichte (1908)